acheront

moje ciało to kondominium
dwóch sprzecznych natur

katatonia sumienia
zabija powoli

dom mój postawię
w limbus fatuorum
i będę układał limeryki
na cześć waszej głupoty

strzeż się, strzeż
oka
które widzi
tajnię twej brudnej duszy

zdradzono mi
Tajemnicę Wszechświata
błyszczącą krwawym blaskiem umierającego słońca
brzęczącą nieznanym dźwiękiem
liczb zaklętych w kamień

poszukuję sensu życia
w adamantowych oczach Śmierci

wracaj do Necropolis,
parszywe wspomnienie
minionego życia

ludzie przekreślają to, czego nie mogą pojąć ich marne rozumki
jakby ich zrozumienie miało jakikolwiek wpływ na istnienie Wszechświata…

nicość jest bytem doskonałym
jej ulotność koi zraniony umysł
oślepia szaleńcze zmysły.
pragnę, poszukuję, gardzę
szukam, pożądam, zaprzeczam
a serce wciąż pracuje
niestrudzonym rytmem
niewolnika

ponure berceuse
dzwoniących piszczeli
kołysze do snu
splamione dusze